Burdur büyürken neyi kaybediyoruz?

Burdur’a uzun bir aradan sonra dönenlerin ilk söylediği şey hep aynı: “Şehir büyümüş ama hâlâ kendisi.” Bu cümlede bir iltifat kadar bir uyarı da var. Büyümek kolay; büyürken kendi olmayı sürdürmek zor.

Göl kenarında bir ölçü

Salda’ya giden yolu her yaz biraz daha kalabalık buluyoruz. Ziyaretçi sayısı arttıkça “kapasite” tartışması da büyüyor. Oysa mesele yalnızca kaç kişinin geldiği değil; gelenin ne bulduğu, gidenin geride ne bıraktığı. Bir gölün turizmi, o gölün kendisini tüketmeden yapılabiliyorsa başarılıdır.

Belediyenin son dönemde uyguladığı sınırlama kararları doğru yönde atılmış adımlar. Ancak kalıcı çözüm, yasaklardan çok altyapıdan geçiyor: otopark, atık yönetimi, ulaşım planı ve en önemlisi rehberlik. Ziyaretçiye “yapma” demek yerine “şöyle yap” demeyi öğrenmemiz gerekiyor.

Gençler nereye bakıyor?

Mehmet Akif Ersoy Üniversitesi’nin şehre kattığı en büyük değer bina değil, insan. Ama her yıl mezun olan gençlerin önemli bir kısmı Burdur’da kalmayı düşünmüyor. Sebebini sormak yerine cevabı hazırlamak gerekiyor: nitelikli istihdam, uygun konut ve sosyal hayat.

Tarımda ve hayvancılıkta güçlü bir mirasımız var. Bu mirası genç girişimcinin diline çevirebilirsek — kooperatifleşme, katma değerli üretim, dijital pazarlama — göç oku tersine dönebilir. Burdur’un gülü, sütü ve mermeri; hikâyesi anlatıldığında çok daha fazlasını hak ediyor.

Şehir hafızası

Son olarak şunu söylemek istiyorum: bir şehrin en kırılgan varlığı hafızasıdır. Eski çarşının dokusu, taş evlerin cephesi, mahalle isimleri… Bunlar kayıt altına alınmadığında, kaybolduklarında kimse fark etmiyor. Belediyenin ve sivil toplumun ortak bir “şehir arşivi” kurması, bugün atılacak en ucuz ve en değerli yatırım olur.

Burdur büyüyecek. Sorumuz şu olmalı: neye doğru?